CLICK HERE FOR BLOGGER TEMPLATES AND MYSPACE LAYOUTS

20150609

Η συνεχής διαπραγμάτευση μου κάνει καλό

Αρχίζω να μαθαίνω πως είναι πραγματικά η ζωή.
Μέχρι χτες, ζούσα λάθος, το καταλαβαίνω τώρα και συγνώμη σας ζητώ. Κυρίως όμως ζητώ συγνώμη από το Σύμπαν το ίδιο, που έβλεπε πόσο ηλιθια ήμουν και παρόλα αυτά, μου έκανε δώρο το αμάξι που τόσο ήθελα, για να πληρώνω τέλη, βενζίνα, πλύσιμο και εισιτήριο στο Μετρό.

Επιστρέφω στο θέμα μας όμως.

Πας βρε παιδί μου σε μια δουλειά υπάλληλος. Σου λένε ότι σε προσλαμβάνουν και αναλαμβάνεις με δόξα και καμάρι να φέρνεις εις πέρας καθημερινώς κάποια καθήκοντα.

Αμ, δε.

Πας στη δουλειά την πρώτη μέρα, τους δηλώνεις ευθαρσώς ότι η διαπραγμάτευση μόλις ξεκίνησε, και ξεκινάς κάθε μέρα κι από ένα νέο κύκλο διαπραγματεύσεων.
'' Τι είπατε? Θέλετε να σας γράψω και να σας εκτυπώσω το συμβόλαιο του τάδε από τον υπολογιστή? Δε νομίζω ότι μπορείτε να μου το ζητάτε έτσι απλά, χωρίς πρώτα να μην μου τρίψετε το σβέρκο για κανένα 10λεπτο, μπας και συνέλθω. Σήμερα ξύπνησα ματιασμένη και είμαι πιασμένη ολόκληρη. Tragic..''.

Δεν υπονοοώ ότι σαν χώρα δεν πρέπει να κάνουμε διαπραγματεύσεις. Λέω καθαρά, ότι καθημερινώς, μεταξύ αστείου και σοβαρού, διαπραγματευόμαστε πολύ λιγότερα από όσα θα έπρεπε.

Γελάμε με την θεωρία αύξησης της θερμοκρασίας σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά δεν μας είδα να διαπραγματευόμαστε καθόλου με τους πολιτικούς σαϊνια που έχουμε, την προσπάθεια αποκατάστασης της διαταραγμένης περιβαλοντικής ισορροπίας.

Μήπως τελικά, δεν είμαστε και δεν μας ενδιαφέρει να είμαστε καλοί διαπραγματευτές, αλλά καλοί ηλίθιοι?
Λέω... Μήπως?