CLICK HERE FOR BLOGGER TEMPLATES AND MYSPACE LAYOUTS

20081029

νομιζω οτι

πρεπει να πω καποια πραγματα για εμενα. Ετσι ειπε αυτος που με καλεσε να τα πω.

Δε γεννηθηκα με αυτο το ψευδονυμο στα μπλογκς. Ειχα και αλλα παλαιοτερα, μα τα εχω βαλει πισω μου. Τελος.
Ψευτονταης απο φοβο της σκιας μου, προτιμω να ονειρευομαι ακουγοντας μουσικη. Δε θελω να πολυφαινομαι, δε μ αρεσει να ασχολουνται μαζι μου. Ειμαι μοναχικη. Σε κοινο χωρο νομιζω οτι εχω κατι στραβο πανω μου και ψαχνω στύλο να κρυφτω, καθρεφτη να με φτυσω.
Το σωμα κατοικει στην Αθηνα και το πνευμα προ πολλου στο νησι. Το λατρευω.
Η κολαση μου ειμαι εγω και η πανακολαση μου η δουλεια μου.
Αν ημουν ζωο, θα ημουν στρουθοκαμηλος, αλλα μαλλον θα πεθαινα απο ασφυξια γιατι θα αρνιομουν να βγαλω το κεφαλι απο την αμμο.
Ειμαι χορτοφαγος και πινω χιλιαδες λιτρα τσαι οπως ο zalmoxis.
Ειμαι αθρησκη, αλλα οχι αθεη. Πιστευω σε κατι πιο μεγαλο απο εμενα και α! πιστευω και στη μετεσαρκωση. Πιστευω ακραδαντα στο νομο που λειι ''Οτι παει πανω, παει κατω''. Σε προηγουμενη ζωη ημουν μαλακας. γεννηθηκα παλι μαλακας για να γινω ανθρωπος.
Η ζωη που ζω, καμια σχεση δεν εχει με οτι περιεγραψα. Καθημερινα κανω πολλα πραγματα που θεωρω ηλιθια, λεω πραγματα που δεν εννοω. Ο πυρηνας μου ειμαι εγω κι ολοι πετιονται ΕΞΩ καθε βραδυ. (ψεμμα αισχρο, αλλα ακουγοταν ποιητικο και γι αυτο το εγραψα). Το κακο ειναι οτι η ηθικη μου εχει τρελους φραγμους και ακομα δεν εχω συμφιλιωθει με την ιδεα οτι δε θα μπορεσω ποτε να φτασω στο σκαλοπατι 100. Το μοτο ''φτωχη πλην τιμια'' δε το χωνευω. Δε δεχομαι οτι κρατωντας το τιμια, ΠΡΕΠΕΙ και ΟΦΕΙΛΩ να ειμαι φτωχη. Ακομα το ψαχνω....τιμια...

Eryx-t, αν εχεις χρονο ή κεφι, σειρά σου.





20081024

καλα να

περασετε οτι και αν (ΔΕΝ) κανετε.

παω να χαζεψω ταβανι, να κοιμηθω μεχρι να χασω 10 χρονια απο τη φατσα, να φαω σοκολατα και να γεμισω σπυρια, να παω καμια εκδρομη αυθημερον και να αλλαξω παραστασεις. Ιντερνετ ουτε για αστειο, ταινιες πολλες.

Ανυπομονω να νιωσω οπως τοτε που πηγαινα σχολειο και οι 15 μερες διακοπες των χριστουγεννων και του πασχα, θυμιζαν οαση. Τωρα 4 ημερες χωρις δουλεια μου φαινονται σα να ζω αλλη ζωη.

Το μαγγανοπηγαδο ας περιμενει....

20081022

το χουνε

ριξει ολοι στα μπλογκοπαιχνιδα.

να ενα κι εδω:

1) γραψτε τη χειροτερη τιμωρια που θα επιβαλλετε στον εαυτο σας εαν ξαναψηφισετε Ν.Δ. ή ΠΑ.ΣΟ.Κ.

2) πειτε μας εαν επαγγελεσθε αυτο που θελετε και οχι αυτο που ''τα εφερε ετσι η μοιρα να κανετε τελικα''...

3) παραδεχτειτε ποσες φορες συμφωνησατε με αλλους για να μην μπειτε στον κοπο να αντιταχθειτε γιατι δεν ειχατε ειτε τα κουραγια, ειτε τα σωστα επιχειρηματα.

4) ονομασετε τον αγαπημενο σας/ αγαπημενη σας μπλογκερ (χαχαχαχαχααααα....εχει να πεσει πολυ σκεψη και διπλωματια σ αυτο)...

Εχω και λεω:
1) θα μεινω στην Ελλαδα να βιωσω για αλλη μια φορα το μεγαλειο
2) δε ξερω ποιος τα φερε -η μοιρα ή κανενας αλλος κερατας- αλλα το σκατο μου εχει γευση φραουλα
3) πες με και κοτα!
4) δεν ειναι ενας. Διαβαζω πολλους, σχολιαζω σε λιγοτερους. Εχω πει και παλιοτερα οτι αυτο μπορω, αυτο κανω.

20081017

το πε το πε ο παπαγαλος

Το σχολείο της χαμένης νιότης...Kαλημέρα Σχολείο - Καλημέρα Θλίψη

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.

Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ(οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές. Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν. Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση». Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».

Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία; Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!!

Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες! Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ' όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.

20081013

Μπλιαξ

Ειμαι κουρασμενη και σκατωμενη απο παντου.

Νομιζω οτι ειναι καιρος να σηκωθω απο την καρεκλα μου (ναι harlan, η uhu στεγνωσε και τωρα πονει ο κ^&%ς μου)
Ή αλλαζω οπτικη και σταση ή αναβαλλω το κακο που θα με βρει ουτως ή αλλως.
Δε χρειαζομαι τυχη, χρειαζομαι θαρρος. Αυτο το τελευταιο με προβληματιζει καπως: πως το μαζευω, που το βρισκω? Σε καθε κακουχια δε μου εδιναν μπονους και ενα θαρρος.
Εαν υπαρχει συνταγη εξορκισμου φοβου, παρακαλω μοιραστειτε την ή πουλειστε μου την.
Συλβια Πλαθ:
There is a charge
For the eyeing of my scars,
there is a charge
For the hearing of my heart----
It really goes.
And there is a charge, a very large charge
For a word or a touch
Or a bit of blood
Or a piece of my hair or my clothes.
(from lady Lazarus)

20081009

Ο Ερμης

ο αναδρομος φταιει για ολα να μου το θυμασαι.

Που το Υπουργειο Παιδειας πληρωνει με τους φορους μου σποτακι διαφημιστικο μαγευτικο- μα πηγαζει απο σελιδα σεναριογραφου του Star Wars σας το ορκιζομαι-, τις πταιει οεο?

Ω, Θεοι! η παιδεια μας αγκαλιαζει τη διαφορετικοτητα, προκαλει τη δημιουργικη σκεψη, ανταμοιβει την εξεχουσα αποδοση... κι ολα αυτα σε ενα διαφημιστικο. Δεν ειναι Παιδεια αυτη, ΘΕΣΜΟΣ με το ΘΟΥ κεφαλαιο ειναι...

Πληρωνω λοιπον, για να μου ''πουλανε'' το προϊον που πληρωνω ουτως ή αλλως? (την παιδεια). Ειμαι ηλιθια.

Εαν ομως ειμαι ηλιθια, τοτε γιατι μου λενε οτι το προϊον ειναι εξαιρετικο? και γω αποτελεσμα ''χρησης'' του προϊόντος δεν ειμαι? και αν ναι, τοτε το προϊον δεν ειναι καλο, γιατι ειμαι αποδεδειγμενα ηλιθια αφου πληρωνω για τη διαφημιση του. Εαν οχι, τοτε παλι ηλιθια ειμαι γιατι δεχομαι να ξοδευουν τα λεφτα μου για να διαφημιζουν κακο προϊον.

καλα, δε το συζητω...Ο Ερμης μας πηδηξε....